شبیه سازی حرارتی Simulated Annealing
- گداخت حقيقي و گداخت شبيهسازي شده (شبیه سازی حرارتی)
براي تغيير حالت يک ماده، فيزيکدانان پارامتري قابل تنظيم در اختیار دارند: دما. به طور دقیقتر، گداخت ملایم [فلزات] يک استراتژي در زمانی است که حالتی بهینه با کنترل دما قابل دستیابی است. براي درک عميقتر به مثال رشد يک مونوکريستال (مثلا زاج) توجه کنید. تکنيک گداخت ملایم عبارت است از گرم کردن يک ماده به جای افزودن ميزان زيادی انرژي به آن. سپس ماده، که در هر درجهی دمايي مدت زمان کافي باقي ميماند، به آرامي سرد ميشود؛ چنانچه کاهش دما بسيار سريع صورت گيرد، نارساييهايي را موجب ميشود که توسط دوباره گرم کردن مقطعي قابل رفع است. اين استراتژيِ کاهش کنترل شدهي دما به حالت جامد شفاف (کريستالي) منتهي ميشود، که حالتی پايدار است، و برابر است با کمترين ميزان انرژي. روش متضاد ديگري به نام «خاموش کردن[1]» موجود است، که عبارت است ازکاهش دماي بسيار سريع ماده، که منتهي به ساختاری نامنظم، يک حالت با پايداري کم و برابر با کمترين ميزان انرژي به شکل محلي، میگردد. در تکنيک گداخت ملایم، سرد کردن يک ماده تبديلی نامنظم به منظم را موجب ميشود، در صورتي که روش خاموش کردن تنها قادر به جامد کردن يک حالت نامنظم است.
نظريهی استفاده از رویهی گداخت ملایم براي دستیابی به بهينهسازي مسايل، منجر به ايجاد روش شبیهسازی حرارتی گشت. که عبارت است از تعریف يک پارامتر کنترلی در بهینهسازی، که نقش دما را ايفا ميکند. «دما»ي سامانهای که بايد بهينه شود ميبايست همان اثر دما در سامانهی فيزيکي را دارا باشد: بايد حالات قابل دسترسي را تعيين کند و اگر دما در يک مسير کنترل شده و آهسته تدريجا کاهش يابد (همانند روش گداخت ملایم) منتهي به حالت بهينه گردد و چنانچه دما به سرعت کاهش يابد منتهي به کمينگي (بهينگي) محلي شود (همانند روش خاموش کردن). برای نتيجهگيري میبایست الگوريتمي را بر اساس چنين روشي شرح دهيم که ما را قادر به پیادهسازی روش گداخت ملایم (فلزات) در یک کامپيوتر بسازد.
